چرا امتحان الهی فقط مخصوص بعضی‏هاست؟ چرا ما که نماز می‏خوانیم و حجاب‏مان را رعایت می‏کنیم، مشکلات‏مان بیشتر است و برعکس، کسانی که خیلی چیزها را رعایت نمی‏کنند، خوش‏ترند و وضع‏شان بهتر است؟
ضمن ابراز همراهی با شما و درک سختی‏ها و فشارهای احتمالی زندگی که کم و بیش همه ما را گاهی به چالش می‏کشاند، تا آن‏جا که گاهی حتی نسبت به خدا نیز اعتراض می‏کنیم و درباره نظام هستی دچار تردید می‏شویم، باید بگوییم که در یک نگاه کلی، نظام جهان، براساس لطف و غلبه رحمت بر غضب است؛ به طور مثال، شاید صدها و هزاران نفر در عبور از خیابان، بی‏احتیاطی کنند و یا در هنگام رانندگی، قوانین را رعایت نکنند؛ اما تنها درصدی از آنها تصادف می‏کنند.

حال آیا ما می‏توانیم اعتراض کنیم که این همه افراد بی‏احتیاطی کردند، چرا تنها من باید تصادف کنم؟ واقعیت این است که براساس تحلیل عادی و حتی عقلی همه کسانی که بی‏احتیاطی می‏کنند، سزاوار گرفتاری و مشکلات هستند؛ اما خداوند مهربان، نظام جهان را به گونه‏ای قرار داده که برای بسیاری خطر پیش نیاید؛ زیرا با توجه به غفلت‏ها و نادانی‏های فراوان انسان‏ها، اگر قرار بود برای هر بی‏احتیاطی بلافاصله مجازات و خطرها تحقق پیدا کند، دنیا پرتلاطم می‏شد و تداوم حیات برای اغلب انسان‏ها، طاقت‏فرسا می‏شد؛ اما این لطف خدا، نباید موجب شود که برخی مغرور شوند و همه گونه بی‏احتیاطی را انجام دهند و یا اگر یک نفر بی‏احتیاطی کرد و نتیجه عمل خودش را دید، نباید زبان به اعتراض بگشاید.

▪ حال چرا تنها عده‏ای گرفتار می‏شوند و همگی در دنیا مجازات نمی‏شوند؟

برای پاسخ به این پرسش، به مطالب زیر توجه کنید:
۱) حال که قرار است براساس لطف و غلبه رحمت خدا تنها درصدی از مردم در دنیا گرفتار شوند، چرا در بیشتر موارد، انسان‏های مؤمن، نمازخوان و خانم‏های باحجاب، گرفتار می‏شوند؛ در حالی که خیلی از آدم‏های لاابالی، بی‏نماز و بی‏حجاب، مشکلی برایشان پیش نمی‏آید و روز به روز، وضعشان بهتر می‏شود و آیا راهی هست که ما جزء افرادی باشیم که گرفتاری‏ها کمتر به سراغمان بیایند؟

برای حل این موضوع که از دغدغه‏های ذهنی بسیاری از افراد است، باید گفت، که اولاً این طور نیست که تنها انسان‏های باایمان و باحجاب، گرفتار باشند و افراد دیگر در خوشی و آسایش باشند؛ بلکه همان گونه که در میان مؤمنان، برخی در سختی و گرفتاری هستند، در میان کافران و دنیاگرایان نیز برخی در سختی و مشکلات هستند؛ چنان که خداوند متعال می‏فرماید: «اگر به شما آسیبی رسید، آن قوم را نیز آسیبی نظیر آن رسید و ما این روزها [ی شکست و پیروزی ]را میان مردم به نوبت می‏گردانیم [تا آنان پند گیرند ]و خداوند، کسانی را که [واقعاً ]ایمان آورده‏اند، معلوم بدارد و از میان شما گواهانی بگیرد و خداوند، ستمکاران را دوست نمی‏دارد».۱

در هنگام مقایسه، باید شرایط و امکانات مساوی را در نظر گرفت؛ به طور مثال مؤمنانی که از نظر بهره هوشی، امکانات مادی، شرایط جسمی و محیطی، در وضعیتی مشابه با افراد کافر می‏باشند، با یکدیگر مقایسه شوند و نباید افراد باهوش کافر با افراد کم‏هوش مؤمن مقایسه شوند و ناکامی‏ها از سوی ایمان تحلیل شود. همچنین طبیعی است که مقایسه ساکنان کشورهای عقب‏مانده با مردم کشورهای توسعه یافته، نتیجه کامل نخواهد داد. اگر این موضوع، به خوبی و در شرایط مساوی تحلیل شود، می‏فهمیم که مؤمنان، از جهت آرامش درونی و حتی آسایش بیرونی، در وضعیت بهتری قرار دارند و این، وعده حتمی خداوند است؛ «و هر کس از خدا پروا کند، [خدا ]برای او، راه بیرون شدنی قرار می‏دهد».۲

بنابر آن‏چه گفته شد، سختی و گرفتاری، کم و بیش دامن‏گیر همه انسان‏ها می‏شود و اختصاص به گروه خاصی ندارد؛ البته با تدبیر، مشورت و استفاده از عوامل مادی و معنوی، می‏توان هجوم مشکلات را کم کرد. نباید برخی از مشکلاتی را که به خاطر سستی، بی‏تدبیری و بی‏احتیاطی به سراغ ما می‏آیند، ناشی از ایمان خود بدانیم؛ مگر مواردی که به خاطر حفظ ایمان، از سوی تبهکاران و بدخواهان، ما متحمل زیان می‏شویم.
چنان که در قرآن مجید آمده است: «و بر آنان عیبی نگرفته بودند؛ جز این‏که به خدای ارجمند ستوده، ایمان آورده بودند».۳ در این صورت گرفتاری‏هایی که به خاطر حفظ ارزش‏ها و ایمان متوجه ما می‏شوند، موجب پاداش فراوان و بالا رفتن مقام معنوی ما می‏شوند و حتی گرفتاری‏هایی که برخی به خاطر کوتاهی‏ها دامن‏گیر انسان می‏شوند، موجب تخفیف گناهان و حتی کسب پاداش‏ها می‏شوند. اگر چه باید تدبیر کنیم تا کمتر سختی‏ها و گرفتاری‏ها به سراغ ما بیایند، اما در صورت وجود مشکلات، باید آنها را به فال نیک بگیریم و با حفظ ایمان و استقامت خود، در جهت نزدیک‏تر شدن بیشتر به خداوند، از آنها بهره بگیریم.

بنابر آن‏چه گفته شد، یکی از اصول زندگی که باید بپذیریم و از سنت‏های عام خداوند است، سنت امتحان می‏باشد. این امتحان، نه به قشری خاص از افراد مربوط است و نه در زمان و مکانی مشخص صورت می‏پذیرد. باید توجه داشت که خدای متعال، گاهی به ما نعمت می‏دهد و گاهی سختی و هر دو از وسایل آزمایش الهی می‏باشند. کسی که نعمت دارد، وظیفه دارد که شاکر نعمت‏های الهی باشد و آنها را در راه خدا مصرف کند و کسی که دچار سختی شده است، با صبر و بردباری، در این امتحان الهی، پیروز خواهد شد.
هدف از امتحان الهی، شکوفا کردن استعدادهای بشر و آشکار نمودن باطن و حقیقت آدمی و خالص ساختن وجود انسان و مشخص کردن شایستگی‏های آنان و جدا کردن افراد نیکوکار از بدکار است. بدون امتحان و آزمایش، افراد مستعد به آن درجه از کمال که باید برسند، نمی‏رسند و نیروهای درونی و نهفته آنان، به صورت بالقوه می‏مانند و به فعلیّت نمی‏رسند.
ابزار آزمایش الهی هم چیزهایی هستند که مورد پسند و دل‏خواه انسان‏ها می‏باشند و هم چیزهایی هستند که مردم آنها را نمی‏پسندند که برخی از آن‏ها به شرح زیر می‏باشند:
الف) گاهی خداوند، بندگانش را با زینت‏های دنیایی می‏آزماید؛ (کهف، آیه ۸۷).
ب) گاهی انسان‏ها را با تفاوتی که در میان آنها می‏گذارد، می‏آزماید؛ (انعام، آیه ۱۶۵).
ج) گاهی مؤمنان را با سختی‏ها و شداید، امتحان می‏کند؛ (بقره، آیه ۲۱۴).
د) گاهی آنان را با جهاد می‏آزماید؛ (آل عمران، آیه ۱۴۲).
ه)گاهی بندگانش را با آرزوهایی که از سوی کافران به آنها می‏رسد، آزمایش می‏کند؛ (آل عمران، آیه ۱۸۶).
به طور کلی، از مجموع آیات امتحان، فهمیده می‏شود که سنت آزمایش، هم در امور فردی جریان دارد و هم در شئون اجتماعی و هیچ فردی از آزموده شدن، گریزی ندارد. وسایل آزمایش عبارتند از:
الف) خوبی‏ها مانند مال، جان، فرزند و قدرت.
ب) بدی‏ها مانند کاهش اموال، نفوس و میوه‏ها، تنگ دستی، سختی، گرسنگی و ترس.

پی نوشت ها:
۱. آل عمران، آیه ۱۴۰.
۲. طلاق، آیه ۲.
۳. بروج، آیه ۸.


منبع:پرسمان

خاطر ما ز فراق تو پريشان، تا چند؟ / دوستان از غم تو بي سر و سامان تا چند؟
چون ما به عُمرهاي كوتاه مدّت انسان‌ها عادت كرده‌ايم و معمولاً در ميان ما افراد به هفتاد – هشتاد سالگي كه مي‌رسند، در آستانة مرگ قرار مي‌گيرند، عمر طولاني و بيش از هزار سال (1) براي امام زمان (علیه السلام) غير عادي به نظر مي‌رسد و براي بعضي اين سؤال مي‌آيد كه چگونه ممكن است كسي اين همه عمر طولاني داشته باشد؟

التبه اگر مسئله را با توجّه به قدرت خدا در نظر بگيريم، براي خداوند هيچ سخت نيست كه انساني را هزاران سال در اوج نشاط و نيرومندي نگاه دارد. حيات و مرگ دست اوست و بر هر چيز تواناست و قدرت او هم بالاتر از عوامل عادي و علل طبيعي است. عمر طولاني بخشيدن به يك فرد از سوي خدا، محال نيست. از اين نگاه، هيچ شبهه‌اي وجود ندارد. بهترين پاسخ آرام بخش براي اين سؤال هم همين است .

از نظر علوم طبيعي و مسائلي حياتي نيز، چنان نيست كه عمر طولاني براي انسان برخلاف قوانين طبيعي باشد. پيري و فرسودگي عاملي است كه بر زندگي بشر عارض مي‌شود. اگر عوامل آن را شناخته و از خويش مراقبت كنيم، عمري طولاني‌تر خواهيم داشت. مگر دانشمندان تلاش نمي‌كنند كه با پيشرفت‌هاي علمي، پيري و فرسودگي و مرگ را به تأخير بيندازند و مدّت زمان حيات بشر را در اين دنيا افزايش دهند؟
در اين راه، گام‌هاي مؤثري هم برداشته شده است. پس از نظر علمي هم، عمر هزار ساله و بيشتر، هرچند غيرعادي است، ولي محال نيست، بلكه شدني است. هم اكنون هم در گوشه و كنار جهان كساني هستند كه عمري نزديك به صد و پنجاه سال دارند و اين در اثر نوع زندگي و آب و هوا و تغذيه و كار بدني و عوامل ديگراست. علل و اسباب ناشناختة ديگري ممكن است وجود داشته باشد كه با آگاهي از آن‌ها بتوان به عمر طولاني‌تر دست يافت. سال‌هاست كه دانشمندان در اين راه به تلاش علمي پرداخته و نتايج خوبي هم گرفته‌اند.

نمونه‌هاي افرادي كه عمرهاي طولاني داشته‌اند، گوياي اين نكته است كه اين مسئله، شدني و تحقق يافتني است. قرآن كريم از حضرت نوح ياد مي‌كند كه 950 سال در ميان قوم خود بود و به خدا دعوتشان مي‌كرد.(2) اين تنها زمان پيامبري اوست و عمر او بيشتر هم بوده است. در منابع ديني براي پيامبري همچون نوح، آدم، ابراهيم ، اسماعيل، يوسف، موسي، سليمان و ... (علیهم السلام) عمري طولاني و گاهي چند صد ساله ذكر شده است.(3) امام سجاد (علیه السلام) فرمود:
در حضرت مهدي (علیه السلام) سنّتي از حضرت نوح (علیه السلام) است و آن طول عمر است.(4)
به اين گونه افراد كه عمري بلند داشته‌اند، «مُعمّرين» گفته مي‌شود، يعني صاحبان طول عمر، دراز عُمران. حتماَ عواملي سبب اين طول عمر مي‌شود كه قابل شناخت و عمل است. دانشمندان مي‌گويند:
همة بافت‌هاي مهم و اصلي سازمان وجود انسان، قابليت يك زندگي بسيار طولاني و بي‌نهايت را دارند و انسان اگر بتواند خود را در تيررس عواملي كه رشتة حيات او را مي‌بُرد قرار ندهد، كاملاً برايش ممكن است كه هزاران سال زندگي كند و عمري بسيار طولاني داشته باشد.(5)

پس مرزي براي پايان عمر انسان در هفتاد يا هشتاد سالگي نيست. همة اسباب و عوامل بهزيستي و تندرستي هم تاكنون شناخته نشده است. در نتيجه از نظر علوم طبيعي هم مانعي براي يك عمر دراز مدّت نيست. مگر معتقد نيستيم كه خضر، آب حيات نوشيد و عمر جاويد يافت و هم اكنون زنده است؟ در تاريخ، انسان‌هايي با عمر بلند، بسيار بوده و زيسته‌اند.(6)

البته از نظر ما كه به علم و قدرت و ارادة نامحدود خداوند عقيده داريم، پذيرش اين مسئله خيلي آسان است. اصلاً اثر گذاري هر عاملي طبيعي هم به ارادة خداست. خدايي كه دريا را براي موسي(علیه السلام) مي‌شكافد و براي حضرت صالح (علیه السلام) شتري از دل سنگ بيرون مي‌آورد و به دست عيسي (علیه السلام) مرده را زنده مي‌كند و آتش را براي ابراهيم به گلستان تبديل مي‌كند و آن همه معجزات شگفت را براي پيامبران محقّق مي‌سازد، به راحتي مي‌تواند به وليّ و حجّت خويش، عمري طولاني و هزار ساله ببخشد و او را از هر حادثه و خطر و بيماري و پيري و مرگ حفظ كند و حضرتش را ذخيره‌اي براي نجات بشريت و اصلاح جهان نگه دارد.

گر نگهدار من آن است كه من مي‌دانم / شيشه را در بغل سنگ نگه مي‌دارد.
پس طول عمر امام زمان را تنها نبايد با مقياس علمي(آن هم علم كمال نيافته و محدود) سنجيد، بلكه از نگاه اعجاز و قدرت الهي هم بايد به آن كرد و به راحتي «نمي‌شود» نگفت.(7)
دست عنايت الهي، آن گوهر يك دانة وجود را در صدف هستي پرورانده و براي جلوه‌اي برتر، نگه داشته است. و داستان مهدي (علیه السلام)، داستان ديگري است و راز وجودش، بالاتر از شناخت ما.

آن سفر كرده كه صد قافله دل همره اوست / هر كجا هست، خدايا به سلامت دارش.(8)


پی نوشت ها:
1. هم اكنون هنگام چاپ كتاب كه سال1423 قمري است، عمر آن حضرت 1168 سال مي‌باشد.
2. عنكبوت ، (29) ، آيه 14.
3.شيخ صدوق كمال الدين ،ص 523
4. همان، ص 524 : في القائم سنّة من نوح و هي طول العمر.
5. سيد محمد كاظم قزويني امام مهدي از ولادت تا ظهور، (ترجمه) ص 455.
6. حتي كساني دربارة اين گونه اشخاص،كتاب‌هاي مستقل نگاشته‌اند . ر. ك:محمد رضا حكيمي، تفسير آفتاب ، ص 248
7.در زمينة تحليل طول عمر از نظر علوم طبيعي از جمله ر. ك : شهيد پاك نژاد اولين دانشگاه و آخرين پيامبر، ج2، محمد رضا حكيمي، خورشيد مغرب، فصل دهم.
8. حافظ شيرازي

منبع:بنياد فرهنگي حضرت مهدي(عج)

 

مقدمه
از واژه‌هايي كه بشر، با آن انس ويژه‌اي دارد، عدالت است، عدالت آزادي، امنيت، رفاه، آسايش و آرامش، از آروزهاي حيات بشري بوده است.

اما اين آرزو مربوط به مفهوم عدالت نيست، بلكه تحقق آن را آرزو مي‌كند و آرزوي آن در تمام مناسبات، حيات انساني است، در مقابل آن چه خاطر انسان را از زندگي بيزار مي‌كند، ديدن ظلم و تبعيض و به ويژه بدترين صورت ظلم، سلاح‌هاي كشتار جمعي مي‌باشد، انسانهايي بي‌گناه را قرباني زورگويي و قدرت طلبي خود مي‌كنند.
بشر با آن آرزوي زيبا و اين نفرت، خواستار است كه دستي از غيب برآيد و عدالت را به او تقديم كند،‌ و همين راز دستاويزي آدمي به هر مدعي و هر شعاري كه بشارت دهنده، عدالت است. اين مبشران در لباسهاي متعدد ظاهر مي‌شوند و حقوقي فريبانه را براي اجتماع انساني به تصوير مي‌كشند.

همه اينها را بشر تجربه كرده است و آنچه يافته، دروغ است، اما آنچه هنوز به بوته آزمايش سپرده نشده است، تعاليم انبياء و اولياء الهي در باب عدالت است، و جامعه اسلامي كه تحمل عدالت اين بزرگوارن را داشته است، به ديدگان تماشا نموده است.

عدالتي كه اين بزرگواران به تصوير كشيده‌اند،‌ عدالت در يك بعد نبوده است، اما ديدار آن هم در مقعطي از تاريخ بوده است، زيرا كه طواغيت سد راه رشد و تكامل عدالت گستري انبياء و اولياء بوده‌اند، از اين رو بشر هنوز منتظر است چراغ اميد در روح و فلك او به خاموشي نگراييده است، و منتظر موعود حقيقي «مهدي عليه السلام» است. ما در اين نوشتار به عدالت در حكومت و گستره و ابعاد عدالت مي‌پردازيم.

در خلال مباحث، به حربه‌هاي ظالمان كه سلاح‌هاي كشتار جمعي است اشاره مي‌كنيم.
قبل از پرداختن به ابعاد عدالت، به تعاريف واژه‌ها در فرهنگ انبياء و اولياء مي‌پردازيم، چرا كه آن بزرگواران مجسم كننده حقيقي عدالت بوده و هستند.

حقيقت و مفهوم عدالت و قسط
در روايات مربوط به حضرت مهدي عليه السلام بطور متواتر آمده كه خداوند، پس از ظهور آن حضرت دنيا را پر از قسط و عدل مي‌كند، آن چنان كه پر از ظلم و جور شده است.
خداوند به پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله مي‌فرمايد: «قل امر ربي بالقسط...»[1] به مردم بگو: «پروردگار من به قسط امر نموده است.»
در آيه ديگر، اقامه قسط به عنوان هدف بعثت رسولان بيان شده است: «به راستي ما پيامبران خود را با دلايل آشكار فرستاديم و با آنها كتاب و ترازو و فرود آورديم تا مردم به قسط قيام كنند...»

واژه «قسط» بيشتر در امور اقتصادي و توزيع اموال بر لباس عدالت اجتماعي به كار مي‌رود.
ولي «عدل» يك معني عامي دارد، كه شامل عدالت در تمام ابعاد از عقايد و فرهنگ و سياست و... خواهد شد كه در مقابل ظلم است.

امروز با دنيايي پرآشوبي كه استثمارگران بوجود آورده‌اند، به طور فجيع با اسلحه‌هاي پيشرفته دسته دسته مردم جهان از حيات بي‌بهره مي‌مانند، و هزاران دلار خرج اين سلاح‌ها مي‌گردد.[2]
مسلمانان منتظر امام قائم، بايد هم اكنون در جهان اين زمينه‌ها را بوجود آورند و دست ظالمان را از جهان كوتاه كنند.

به جهت ضرورت بحث به تفاوت عدالت در جامعه توحيدي و جامعه الحادي مي‌پردازيم.
سؤال مهمي كه در اين قسمت مطرح است، اين است كه آيا عدالت در جامعه توحيدي و الحادي يكسان است؟

چرا در قرآن كريم از اصلي‌ترين و محوري‌ترين اهداف پيامبران به شمار مي‌آيد؟

براي اينكه تفاوت عدالت روشن گردد به بررسي چند مطلب مي‌پردازيم.

2. تفاوت جامعه توحيدي و جامعه الحادي

با توجه به جهان بيني، هر دو جامعه مي‌توان بيان كرد، جامعه توحيدي و الهي بر محور پرستش حضرت حق و عبوديت و تكامل قرب شكل مي‌گيرد و آنچه جامعه الهي را جهت مي‌دهد، قرب به حضرت حق به سرپرستي ولي خدا است.

اما جامعه الحادي بر محور پرستش طاغوت و پرستش انسان و انانيت بشري به سرپرستي ابليس شكل مي‌گيرد و هماهنگ كننده نيز همين محور مي‌باشد.

آن چه اين تفاوت در محور، را در دو جامعه ايجاد كرده، دو نوع نگرش به انسان است. در نگرش الهي به انسان، انسان از منزلت خليفة الهي برخودار است.[3]
از اين رو انسان، بايد از يك مصرف كننده صرف بالاتر برود و عزم براي به فعليت رساندن مقام خليفه الهي و رسيدن به قرب داشته باشد.
اما انسان درجامعه الحادي و با نگرش مادي و به بركت مكتب امانيسم به دنبال توسعه لذت‌ها و شهوات روز افزون مادي است، انسان در اين جامعه اصالت لذت و رفاه مادي را بر اصالت سعادت حقيقي ترجيح مي‌دهد.

بنابراين آنچه، دو جامعه را از هم متمايز مي‌كند، تفاوت در پذيرش ولايت خدا يا ولايت ابليس براي سرپرستي جامعه است. محور عدالت، در عدالت الهي، اصالت معنويت، ارزش‌ها و تنظيم‌هاي سياسي، فرهنگي، اقتصادي است.

اما محور در جامعه الحادي، لذت بيشتر از ماده دنيا است، از اين رو عدالت اجتماعي، غالباً به عدالت اقتصادي تفسير مي‌گردد. يعني عدالت را از طريق توزيع ثروت جستجو مي‌كنند و عدالت سياسي و فرهنگي جايگاهي ندارد، چرا كه مناصب به سرمايه‌داران تعلق دارد.

اين عدالت، هيچ‌گاه نمي‌تواند صورت عيني به خود گيرد: چرا كه محور جامعه حرص به دنيا است نه ايثار و تعاون و با وجود حرص به دنيا، ديگر جايي براي توزيع عادلانه ثروت باقي نمي‌ماند. از اين رو عدالت در غرب بر سود مبتني است.

خلاصه بحث:
عدالت در نظام توحيدي هدف نيست؛ بلكه راهي است براي تكامل قرب به سوي حق، و در نظام الحادي عدالت مبتني بر لذت و سود است.

3. محورهاي عدالت در بينش‌ الهي:
در بينش الهي، رهبران آن انبياء و اولياء محورهاي والا و مقدسي را در جامعه مد نظر داشته‌اند كه شامل موارد ذيل مي‌باشد:
1ـ3 گسترش ديانت و معنويت
2ـ3فقر زدايي، توزيع عادلانه فرهنگي، سياسي، اقتصادي
3ـ3 تبعيض زدايي
4ـ3 ايثار و گذشت
5ـ3 قناعت و زهد
6ـ3 برتري تقوا

در جامعه موعود، نيز تمام ابعاد زندگي انسان، همان جامعه آرماني انبياء و اولياء است كه در جهت عبوديت به پيش مي‌رود.

سطوح عدالت در حكومت مهدي
عدالت در سطوح مختلف مي‌باشد، سطح تاريخي، اجتماعي و فردي، عدالت مهدي به نياز فردي و فطري انسان نظر دارد، به جامعه هم راه پيدا مي‌كند و بر لباس انسان شناسي الهي، بسياري از استعدادهاي آدمي دربستر جامعه رشد مي‌يابد. عدالت حضرت در اين سطح باقي نمي‌ماند و شامل هدايت تاريخي نيز مي‌باشد، در زمان رجعت با بازگشت بهترين خوبان تاريخ و بدترين بدان حضرت عدالت قضايي را اجراء خواهند كرد.

4. ابعاد محوري عدالت در جامعه مهدوي
عدالت در جامعه حضرت، منحصر به عدالت اقتصادي نمي‌شود، بلكه در حكومت مهدوي، از تمام طبقات اجتماع در سه بعد سياسي، فرهنگي و اقتصادي فقر زدايي خواهد شد.[4]

اكنون به ذكر ابعادي مي‌پردازيم
1.عدالت اجتماعي در بعد سياسي: توزيع عادلانه اختيارات و مناصب اجتماعي يا توزيع عادلانه قدرت
2.عدالت اجتماعي در بعد فرهنگي: توزيع عادلانه آموزش و اطلاعات مناسب به مردم و رشد فضائل و ارزش‌ها براي رسيدن به قرب.
3. عدالت اجتماعي در بعد اقتصادي: توزيع عادلانه ثروت و امكانات در جامعه

بعد ديگري كه روايات به آن پرداخته عدالت حقوقي و قضايي است كه در واقع، درمان ظلم‌هايي است كه در جامعه بشري به وقوع مي‌پيوندد. ودر اجراء اين عدالت صف آرايي چهره‌هاي شيطاني است.

1ـ4 عدالت سياسي در حكومت مهدوي
آنگاه كه به غرب نگاه مي‌افكنيم، اصل «بكش و حكم فرمايي كن» حاكم است. زورگويي و ستم و ثروت آنان توزع كننده مناصب اجتماعي است و بين چپاول ثروت و تسخير قدرت تعاملي وجود دارد، ثروتي كه براي استثمار انسانها و ظلم و تعدي مي‌باشد و بهانه آن جهاني شدن است.
اما در جامعه مهدوي كه عدالت مطرح است، نه غصب و زور، توزيع عادلانه مناصب با توجه به تقوا صورت مي‌گيرد انسانهايي توانايي ساختن جامعه را دارندكه پرهيزگارتر باشند.[5]
در روايات نيز بعضي از آيات به حكومت صالحان درزمان حضرت مهدي عليه السلام تأويل شده است.
«.... ان الارض يرثها عبادي الصالحون»[6] صالحان به حضرت قائم و اصحاب ايشان تفسير شده است.

يكي از جلوه‌هاي زيبايي حكمرانان درمناصب كليدي، در حكومت مهدوي اين است كه هر چه مقام و منزلت اجتماعي آن‌ها بالاتر مي‌رود، برخورداريهاي آنها كمتر مي‌باشد.

از حضرت قائم عجل الله تعالي فرجه الشريف نزد امام رضا عليه السلام يادشد، پس حضرت فرمودند:«... نيست لباس و پوشش حضرت قائم عليه السلام به جز لباس زبر و نيست طعام و خوراك آن حضرت به جز خوارك غير لذيذ.»

2ـ4. عدالت فرهنگي در حكومت مهدوي
يكي از ابعاد عدالت مهدوي، فراهم شدن امكان رشد و اعتلاي فرهنگي و آموزشي براي آحاد جامعه است. درزمان حضرت، عقل‌ها كانون واحد مي‌يابد و همه به مقتضاي توانايي خود ازدانش و معرفت خوشه مي‌چينند و حكمت مي‌آموزند تا بتوانند عبوديت كنند.
در دوران ظهور مفهوم لذت، نياز تغيير پيدا مي‌كند و در راستاي قرب و كمال شكل مي‌گيرد، در جامعه مهدوي عدالت فرهنگي از شأن بالاتري برخودار است.
در روايتي از امام محمد باقر عليه السلام در مورد رشد عقل اين گونه آمده است:
«آن گاه، كه قائم ما قيام كند، دست خود را بر سر بندگان مي‌نهد و بدين وسيله، عقول بندگان را جمع مي‌كند و خردهاي آن‌ها را به كمال مي‌رساند.»
در روايتي مشابه با ما سلسله سند متفاوت همين عبارت آمده،اما به جاي فقره آخر اين عبارت آمده است:
«و اكمل به اخلاقهم» و اخلاق بندگان را كامل مي‌كند.[7]
در رواياتي، برقراري عدالت به معناي بازگرداندن اخلاق و روحيه مجاهدت و ايثار و برادري به جامعه تفسير شده است. و در مواردي نيز عدالت در آموزش معارف ديني و قرآني به ميان آمده است.[8]
يا برقراري عدل در زمان حضرت به برقراري ايمان و توحيد و استقرار ولايت الهيه تفسير شده است.[9]

3ـ4 عدالت اقتصادي در حكومت مهدي
از آنچه در بحث عدالت سياسي و فرهنگي آمد نمايان مي‌شود كه عدالت اقتصادي رتبه و نقش ويژه دارد. اما برداشت ناصحيح آن است كه موعود مي‌آيد، تا نان و آب را به عدل تقسيم مي‌كند واين نكته به بينشهاي ضعيف در مورد برنامه‌هاي حكومتي حضرت برمي‌گردد.
در بعد اقتصادي آنچه،‌روايات آمده است، با تعابير مختلف مي‌باشد. گاهي سخن از قواعد كلي اقتصاد و تقسيم ثروت است، مانند قواعد بيع، منع ربا، خمس، زكات و قواعد ديگر و گاهي سخن از مسائل اخلاقي مانند ايثار، انفاق زهد اجتماعي، قناعت و... است.

اما آنچه ازمجموع آيات و روايات مي‌توان استفاده كرد دو نكته مهم است؛ اول اينكه اسلام نمي‌خواهد ثروت و امكانات در دست يك عده خاصي و طبقه ويژه‌اي باشد؛ دوم اينكه باتوجه به روايات، در زمان امام مهدي عليه السلام بشر علاوه بر بي‌نيازي ظاهري كه در اثر توزيع عادلانه به دست مي‌آيد، از نظر روحي و باطني نيز به بي‌نيازي مي‌رسد و حرص و زياده‌روي و زياده‌خواهي از او رو برمي‌گرداند.

ابعاد عدالت اقتصادي درزمان حضرت را مي‌توان بر چهار قسمت تقسيم كرد:
1ـ2ـ4. اصل مساوات
مساوات مهمترين اصل براي توزيع عادلانه ثروت است.
پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله فرمودند: «... قائم زمين را از قسط و عدل پر مي‌كند، چنان كه از ظلم و جور پر شده باشد، ساكنان آسمان و زمين از او راضي مي‌شوند، او مال را به طور صحاح تقسيم مي‌كند، مردي پرسيد: صحاح چيست؟ حضرت فرمودند:‌ مساوات بين مردم.[10]
امام باقر عليه السلام مي‌فرمايد: «هنگامي كه قائم اهل بيت قيام كند، بيت المال را به گونه‌اي يكسان در ميان مردم قسمت كرده، به عدالت در ميان مردم رفتار مي‌كند.[11]
در روايتي ديگر مي‌فرمايد: «مهدي گنج‌هاي زيرزمين را بيرون آورده، اموال را ميان مردم تقسيم مي‌كند و اسلام شكوه دوباره خود را باز مي‌يابد.»[12]

انقلاب ارتباطات در عصر حاضر تأثیرات شگرفی را در ابعاد مختلف زندگی انسان ها گذاشته است که از مهمترین آنها می توان به تأثیرات فناوری های نوین ارتباطی و اطلاعاتی بر فرهنگ ها اشاره کرد. فناوری های نوین و در رأس آنها شبکه جهانی اینترنت با دگرگونی در مفاهیم زمان و مکان، تغییر در اشکال نوین ارتباطی و ایجاد مراجع جدید هویت، موجب پیدایش ذهنیت های ناپایدار و هویت های جدید شده است. در جوامع امروزی براثر تحولات ساختاری ناشی از این انقلاب، ذهنیت و هویت سیال و ناپایدار شکل می گیرد و برداشت انسان ها از مفاهیم مختلف زندگی دگرگون می شود.

● مفهوم هویت
واژه هویت که در فارسی مورد استفاده قرار می گیرد، در اصل کلمه ای عربی (الهویه) است، این کلمه از «هو» یعنی «او» که ضمیر مفرد مذکر است، مشتق شده است. هویت عبارت است از فرایند معناسازی براساس یک ویژگی خاص یا مجموعه به هم پیوسته ای از ویژگی های خاص که بر منابع معنایی دیگر اولویت داده می شود. «گیدنز» در این باره می نویسد: «هویت، منابع معنا برای کنشگران است وبه دست آنها از رهگذر فرآیند فردیت بخشیدن ساخته می شود. با این حال ممکن است از نهادهای مسلط نیز ناشی شود، اما حتی در این صورت نیز هنگامی هویت خواهد بود که کنشگران اجتماعی آنها را درونی کنند و معنای آنها را حول این درونی سازی بیافرینند.» دو ویژگی را می توان برای هویت برشمرد: اول آن که هویت وجه تمایز میان «من» و «ما» با «دیگران» است؛ و دوم آن که هویت مهم ترین منبع شناخت، عواطف، احساسات و سازماندهی رفتارهای جمعی و فردی محسوب می شود. بنابراین، مفهوم هویت ضرورتاً با دو امر متضاد تعریف می شود، یعنی همسانی و تفاوت. این ادعا که چیزی یا فردی هویتی ویژه دارد، بدین معناست که این چیز یا فرد مانند دیگر وجودها، دارای آن هویت است و در عین حال چونان چیز یا فردی متمایز، هویت و خاصیتی دارد. به بیان روشن تر، هویت یعنی کیفیت یکسان بودن در ذات، ترکیب و ماهیت و نیز یکسان بودن در هر زمان و همه شرایط. در هر حال، هویت داشتن یا یگانه بودن، دارای دو جنبه متفاوت است: همانند دیگران بودن در طبقه خود و همانند خود بودن در گذر زمان.لذا هویت عبارت است از نیازهای روانی انسان و پیش نیاز هرگونه زندگی اجتماعی است. اگر محور و مبنای زندگی اجتماعی را برقراری ارتباط پایدار و معنادار با دیگران بدانیم، هویت اجتماعی چنین امکانی را فراهم می کند. به بیان دیگر، بدون تعیین چارچوبی برای هویت اجتماعی، افراد مانند دیگران خواهند بود و هیچ کدام از آنان نخواهند توانست به صورتی معنادار و پایدار با دیگران پیوند یابند.

● هویت در جامعه
هویت در طول تاریخ و در زمانها و مکان های گوناگون ویژگی های مختلفی داشته است. در یک جامعه سنتی هویت انسان ها بر آمده از یک نظام مقتدر سنت راهبردی و باورهای ثابت آئینی و اسطوره ای است. در چنین جامعه ای هویت افراد شامل ویژگی هایی همچون ثابت بودن، یکسان بودن، یکنواخت بودن و قابل پیش بینی بودند است. در این جوامع هویت همواره اجتماعی بوده و کمتر دیده شده که تردیدها و شک اندیشی های فردی در آن خللی وارد کند. هویت فردی اغلب ثابت و ایستا و بر تعریف مشخصی استوار بوده که از سوی اسطوره ها و نظام های قانونی و تعریف شده دیرینه پشتیبانی می شده است. در این نظام هر فرد بخشی از یک نظام خویشاوندی قدیمی است. اندیشه ها و رفتار او به چارچوبی معین محدود می شوند و سمت و سوی زندگی او کم و بیش مشخص است. از همین روست که پرسش و چون و چرایی درباره جایگاه و موقعیت انسان در جهان به میان آورده نمی شود.اما در مقابل در جوامع مدرن هویت ها در میان افراد متغیر بوده و متکی بر تفاوت آنهاست. در این جوامع ذهنیت افراد ثابت نیست، بلکه درگیر عدم پایداری هاست. هویت در جامعه مدرن خصلت شخصی و مدرن دارد اما در واقع امری اجتماعی و وابسته به مناسبات بین سازمانی است.
در عصر مدرن، هویت برای نخستین بار با بحران مواجه می شود. در این دوران هم مانند دوران سنتی، هویت فردی بر شالوده رابطه با دیگران استوار است، از ثباتی نسبی برخوردار است، اما تأثیر گذاری ها و تأثیرپذیری ها، سمت و سوی آن را چند وجهی می کند. در این دوران هر فرد چندین نقش اجتماعی را ایفا می کند و بنابراین می تواند هویت های متعددی را برای خود انتخاب کند. انسان این دوره، نگران آن بود که مبادا هویت اش گذرا و شکننده و یا کاذب باشد. در شرایطی این گونه، همواره یک خویشتن واقعی و فطری در زیر نقش هایی که انسان در اجتماع بازی می کند احساس می شد و تلاش فرد همه آن بود که این خویشتن واقعی را پیدا کند و دست کم در خلوت با آن روراست باشد.اما در دوره پست مدرنیته زندگی اجتماعی بسیار پیچیده تر از دوران مدرنیته است و گردش و شتاب بیشتری دارد. در این دوران گستره ای از هویت های گوناگون پیش روی انسان قرار دارد و اوباخواسته هاوآرزوهایی آشنایی یافته است که در گذشته با آنها بیگانه بود. جوامع به سرعت تکه پاره می شوند، انسان باید در فرصت ها و مجال های کوتاه، شماری از نقش هایی را که مدام بر دامنه و گستره آن افزوده می شود، به شکلی گذرا ایفا کند و همین واقعیت، برخورداری از یک هویت یکپارچه را دشوار و حتی ناممکن کرده است. در این دوره که با عناوینی همچون «عصر اطلاعات» و «عصر مجازی» مترادف شده فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی و در رأس آنها شبکه عظیم جهانی اینترنت منابع متعدد و گوناگون هویتی را به افراد عرضه می کنند و زمینه بروز چالش های متعدد در هویت انسان امروزی را موجب می شوند.

● هویت در عصر اینترنت
در عصر حاضر با ورود وسایل ارتباط جمعی از قبیل روزنامه،کتاب،تلویزیون، ماهواره و اینترنت زندگی انسان ها دستخوش تغییرات گسترده ای گردیده است. امروزه رسانه ها قادرند در یک پروسه شتابان، هویت های مجازی برای افراد و گروه ها درست کنند، بدون این که از مرزهای سیاسی مورد تجاوز نظامی قرار گیرند. از نتایج رشد شتابان فناوری های نوین ارتباطی می توان به بحران هویت در جوامع اشاره کرد. بحران هویت واژه ای است که برای توصیف عدم توانایی افراد در قبول نقشی که جامعه از آنها انتشار دارد به کار رفته است.
جدی ترین بحرانی که یک شخص با آن مواجه می شود، در خلال شکل گیری هویت رخ می دهد.این بحران بدان جهت جدی است که عدم موفقیت در رویارویی با آن پیامدهای بسیاری دارد. در هنگامه بحران، کسی نمی داند هر آدمی واقعاً کیست و چه کاره است، چون در واقع چیزی مشخص نیست. امروز چیزی است و فردا چیز دیگر. همانند آدمی که کاملاً حس جهت یابی اش را از دست داده باشد، چند گامی به یک سمت برمی دارد و سپس در جهت دیگر و شاید هم در جهت مخالف جهت اول گام نهد. انسانی که دچار بحران هویت شده است به حال خود رها شده، به درون آشوب ها و نابسامانی های یک محیط ناب افتاده و در یک وضع حسرت بار فاقد هر نوع جهت یابی گرفتار شده است. در مجموعه گزارش هایی که به وسیله گروه نویسندگان و منتقدان طراز اول باشگاه معروف رم در سال ۱۹۸۲ منتشر شده است به صراحت بحران مدرن به عنوان بزرگترین خطر زمینه ساز زوال فرهنگی و اخلاقی جهان امروز، تلقی شده است. آثار این بحران در تمام شئون زندگی کشورهای پیشرفته، در حال توسعه و عقب مانده به چشم می خورد.
از پیامدهای جدی و اساسی انقلاب ارتباطات و جامعه اطلاعاتی تحول در مفاهیم مکان و زمان و نیز چند منبعی هویت در عصر جدید است که هر یک به نوبه خود مفهوم هویت را دستخوش تغییر، ناپایداری و حتی بحران ساخته اند. فناوری های نوین ارتباطی مفهوم مکان و زمان را دستخوش تغییر کرده اند، در حالی که مکان و فضا از توانایی هویت سازی بسیار بالایی برخوردارند. به بیان روشن تر، مرزپذیری و قابل تحدید بودن مکان این امکان را فراهم می سازد که انسان ها با احساس متمایز بودن، ثبات داشتن و تعلق به گروه، امنیت و آرامش لازم را برای زندگی کسب کنند.در واقع، سه کار ویژه هویت آفرین مکان، بر خاصیت اصلی آن یعنی، مرزپذیری و ثابت بودن استوار است.
اما فناوری های نوین ارتباطی با از بین بردن مرزها، مکان ها و فضاها هویت افراد را دستخوش ناپایداری و بحران می سازند. از آنجا که مکان در مقایسه با فضا، توانایی و قابلیت بسیار بیشتری برای تأمین نیاز به ثبات، تمایز و همبستگی اجتماعی دارد، جامعه اطلاعاتی و شبکه ای با سرزمین زدایی و فضامند ساختن زندگی اجتماعی، نوعی ناپایداری، تزلزل و ثبات نداشتن در هویت و ذهنیت پدید می آورد.جامعه اطلاعاتی با تبدیل زمان تاریخی به حالت بی پایان، گذشته هویت بخش را نابود می کند. نابودی گذشته به معنای از میان رفتن خاطره و تاریخ، از میان رفتن پیوند میان گذشته مشترک و حال مشترک است. در چنین شرایطی انسان نوعی همزمانی را تجربه می کند و در دنیایی لحظه ای قرار می گیرد که در چارچوب آن گذشت زمان را نمی توان احساس کرد، در حالی که یکی از پیش نیازهای اصلی هویت، احساس تداوم در گذر زمان است و ذهنیت چونان آگاهی از زمان قلمداد می شود.بنابراین هنگامی که زمان چونان تداوم از میان می رود، وحدت سوژه هم مخدوش می شود و احساسی از موقتی بودن و متغیر بودن بر ذهن انسان چیرگی می یابد. فناوری های نوین ارتباطی در عصر ارتباطات نه تنها فرهنگ های گوناگون و پرشماری را در دسترس افراد و گروه های مختلف قرار می دهد، بلکه دنیاها و مرجع های اجتماعی آنان را افزون می سازد.
بنابراین، اندک و حتی واحد بودن مرجع های اجتماعی در جوامع سنتی که نیاز هویتی انسان ها به تعلق و همبستگی اجتماعی را به آسانی تأمین می کرد، از میان می رود و فرد ناگزیر می شود که با واحدهای اجتماعی کوچک و بزرگ مختلفی هویت پیدا کند. منابع و گزینه های هویتی که در چنین شرایطی عرضه می شوند، نه تنها متعدد و متنوع هستند، بلکه گاهی در تعارض با یکدیگر نیز قرار دارند. به این ترتیب، مرجع های اجتماعی و در نتیجه هویت ها نسبی می شوند. این نسبیت فراگیر، هویت سازی را به مسوولیت دشوار فردی و زندگی اجتماعی را به عرصه ای تعارض گونه تبدیل می کند.نسبی شدن فرهنگ ها نیز نوعی ناپایداری و ثبات نداشتن در هویت پدید می آورد.کنار هم قرار گرفتن فرهنگ های خاص در درون فضای اجتماعی بسیار گسترده و پهناور و نسبی شدن حاصل از آن، دنیایی فارغ از اصول عام و مطلق پدید می آورد و بنیادهای هرگونه یقین و قطعیت معناساز و هویت بخشی را متزلزل می سازد. این تزلزل، در واقع تزلزل پایه های ایمان و باور است. اما در جهت حفظ هویت فرهنگی باید راهبردهای متعددی از سوی مسوولان و برنامه ریزان اتخاذ شود. از جمله این راهبردها تقویت باورها، ارزش ها و نگرش های اصیل مذهبی و ملی است که از اصلی ترین عوامل حفظ هویت فرهنگی جامعه به شمار می رود.
ارزش های اصیل مذهبی و دینی به عنوان یک ابزار مهم در هویت بخشی به انسان ها و به ویژه نسل جوان و دادن معنا به زندگی و جهت بخشیدن به آن مطرح هستند، به طوری که «ساموئل هانتیگتون» نیز به نقش ارزشمند و والای دین در حفظ هویت جوامع اشاره کرده و می نویسد: «دین به زندگی نخبگان نوپای جوامعی که در حال مدرن شدن هستند، جهت و معنا می دهد». آفرینش فرهنگی با اتکا به عناصر و مواریث فرهنگی غنی گذشتگان نیز یکی دیگر از راهکارهای حفظ هویت فرهنگی افراد است. بی شک چنانچه نسل جوان، از لحاظ فکری و فرهنگی پرمایه و غنی بوده و پایه های محکمی برای تفکر، جهان بینی و معنای زندگی داشته باشند، در برخورد با هجمه فرهنگی فناوری های نوین، معقولانه برخورد کرده و به درستی آنها را در ترکیب شخصیتی خود جذب می کند.


منبع: روزنامه ابرار اقتصادی

ندبة امام صادق(ع) در فراق امام مهدي(عج) ...1
خليل منتظرقائم

حضرت امام جعفر صادق (ع) گاه مشتاقانه از زمان ظهور آخرين حجّت خدا صحبت مي‌كند و به حال كساني كه آن زمان را درك مي‌كنند، رشك مي‌برد و مي‌فرمايد:
فطوبي لمن أدرك ذلك الزّمان.2
خوشا به حال كسي كه آن زمان را دريابد.

گاه نيز عاشقانه آرزوي درك زمان آن حضرت را مي‌كند و مي‌فرمايد:
و لو أدركته لخدمته أيّام حياتي.3
اگر زمان [ظهور] او را درك مي‌كردم همة عمرم را در خدمتش مي‌گذراندم.

و گاه با مشاهدة شرايط غيبت آن حضرت از خود بي خود شده و سيل اشك از ديدگان جاري مي‌سازد:

«سُدَير صيرفي» مي‌گويد:
به همراه «مفضّل»، «ابوبصير» و «ابان» خدمت امام صادق(ع) رسيديم و ديديم كه آن حضرت بر روي خاك‌ها نشسته جامه‌اي خيبري، بي‌يقه و آستين كوتاه بر تن كرده و همانند مادر فرزند مرده در حال گريه و زاري است. سراسر وجود او را حزن و اندوه فرا گرفته بود؛ آثار غم و اندوه در صورتش ظاهر گشته بود؛ رنگ چهرة او به كلّي دگرگون شده بود، سيل اشك از دل پر خون و قلب پر التهاب او برخاسته بود و بر گونه‌هايش فرو مي‌ريخت و در اين حال اين گونه زمزمه مي‌كرد:
سيّدي غيبتك نفت رقادي و ضيّقت عليّ مهادي، و ابتزّت منّي راحة فؤادي...

اي آقا و سرور من! غيبت تو خواب از ديدگانم ربوده، عرصه را بر من تنگ نموده و آسايش و آرامش را از قلبم گرفته است.

سدير مي‌گويد:
هنگامي كه امام صادق(ع) را اين چنين پريشان ديديم، دل‌هايمان آتش گرفت و هوش از سرمان پريد كه چه مصيبت جانكاهي براي حجّت خدا روي داده و چه فاجعة اسفباري بر او وارد شده است.

عرض كرديم:
اي فرزند بهترين خلايق! چه حادثه‌اي بر شما روي آورده كه اين چنين سيل اشك از ديدگانتان فرو مي‌ريزد و اشك چون باران بهاري بر چهره‌تان سرازير مي‌شود؟ چه فاجعه‌اي شما را اين چنين بر سوك نشانده است؟

امام صادق(ع) چون بيد لرزيد و نفس‌هاي مباركش به شماره افتاد، آنگاه آهي عميق به پهناي قفسة سينه از اعماق دل بركشيد و به ما روي كرد و فرمود:

صبح امروز كتاب «جَفر» را نگاه مي‌كردم و آن كتابي است كه همة مسائل مربوط به مرگ و ميرها، بلاها و حوادث را تا پايان جهان در بر دارد. اين كتاب را خداوند به پيامبر خويش و پيشوايان معصوم از تبار او اختصاص داده است. در اين كتاب، تولد، غيبت، درازي غيبت و ديرزيستي قائم ما و گرفتاري باورداران در آن زمان، راه يافتن شكّ و ترديد در دل مردم در اثر طول غيبت و مرتد شدن مردم از آيين مقدّس اسلام را خواندم و ديدم كه چگونه رشتة ولايت را كه خداوند در گردن هر انساني قرار داده است، مي‌گسلند و از زمرة اسلام بيرون مي‌روند، دلم به حال مردم آن زمان سوخت و امواج غم و اندوه بر پيكرم فرو ريخت.4

دعاي شريف ندبه كه از امام صادق(ع) نقل شده است، شاهد ديگري بر سوز و گداز آن حضرت در غيبت و فراق قائم آل محمد(ع) و منجي موعود جهان اسلام است.

در پايان جا دارد از خود بپرسيم آيا ذرّه‌اي از آن سوز و گداز و اندوه فراق كه در قلب‌هاي همة معصومان به ويژه امام صادق(ع) بوده است تا آنجا كه خواب و آرامش را از آنها مي‌ربوده و زندگي را بر آنها دشوار مي‌ساخته است، در دل ما وجود دارد؟ آيا هيچ شده است كه در خلوت خود بر فتنه‌ها، مصيبت‌ها، انحراف‌ها و... كه در زمان غيبت گريبان‌گير اهل ايمان مي‌شود، گريه كنيم؟ آيا تاكنون اتفاق افتاده است كه با همة وجود سنگيني مصيبت غيبت را درك كنيم و در نبود امام زمانمان از ته دل ناله سر دهيم؛ نالة مادري كه عزيز خود را از دست داده است؟


پي‌نوشت‌ها:
1. براي مطالعة نمونه‌هايي از ندبه‌هاي پيشوايان معصوم در فراق امام مهدي(ع) ر ك: مهدي‌پور، علي اكبر، با دعاي ندبه در پگاه جمعه، صص 13 ـ 27.
2. مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 51، ص 144.
3. نعماني، ابن ابي زينب محمّد بن ابراهيم، كتاب الغيبة، ص 245.
4. طوسي، محمّد بن حسن، كتاب الغيبة، ص 167.


منبع:ماهنامه موعود شماره 81

خود را آماده كنيد”

 سخنان حضرت آيت الله سيد حسن ابطحي خراساني (مدظله العالي) در شب نيمه شعبان 1422 قمري- تهران

بسم الله الرحمن الرحيم

و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين

خوشحالي و فرح براي مؤمنين امشب به اوج رسيده و از طرفي حزن و اندوه به خاطر نبودن آمادگي ما و لياقت و ارزش پيدا نكردن براي درك محضر حضرت ولي‌عصر (عليه السلام) نيز به اوج خود رسيده است. لذا من با زحمت خود را به اين مجلس رسانده‌ام تا مطالبي را خدمت دوستانم و عزيزانم، دوستاني كه همه چيز خود را براي رسيدن به قرب حضرت وليعصر(عليه‌السلام) گذاشته‌اند و اميدوارند كه به زودي تزكيه‌نفس كنند و خودشان را لايق محضر مبارك آن حضرت بنمايند عرض كنم:

ان‌شاءالله مي‌‌خواهيم مجلس‌مان طوري باشد، كه چاره‌ي درد و دوري ما را بكند، چاره‌ي حواس پرتي‌هايمان را بكند، چاره‌ي اين جهت را بكند، كه اگر امام زمان‌مان بر خانه‌ي قلب‌مان، به زندگي‌مان وارد شدند، عيب و ايرادي از ما نگيرند.

من امشب تأكيد مي‌‌كنم، كه همه‌ي اين شعائر اسلامي و چراغاني‌ها و جشن‌ها خوب است و هيچ جاي حرف نيست، ولي آنچه مهم است، آن است كه بايد موانع را از سر راه دوستان امام زمان (عليه السلام) برداريم. و خودمان را بسازيم. براي اين‌كه هر چه زودتر آماده محضر امام زمان (عليه السلام) شويم.

“ظهور صغري” 1 مطلبي كه مي‌‌خواهم عرض كنم، مطلبي بسيار ابتكاري است و آن هم از من نيست، در شب تولد حضرت بقية `‌الله (عليه السلام) اين مطلب را از قول استاد عزيزم مرحوم حاج ملاآقا جان عرض مي‌‌كنم:

روزي در محضر ايشان بوديم فرمودند از سال 1340 2 قمري غيبت كبري تمام و ظهور صغري شروع شده و من آن زمان جوان بودم و با اين‌كه شنيدم ولي در موردش تحقيق نكردم كه به چه دليل ايشان اين مطلب را فرمودند. البته ايشان اشاره كردند كه از همان سال افكار بشر ترقي و مردم رشد كرده و در علوم مختلف پيشرفت كرده‌اند.

شما فكر نكنيد اگر گفتند ظهور انجام خواهد شد و يا در روايات گفته‌اند فلان وقت و فلان زمان ظهور است اين ظهور آخري است نه؛ ظهور مراحلي دارد. همان‌طور كه طلوع خورشيد مراحلي دارد و پيامبراكرم;وجود مقدس حجة  ابن الحسن (عليه السلام) را به خورشيد تشبيه كرده‌اند، كه در چندين روايت صحيح اين مطلب آمده است.

خورشيد در موقع اذان صبح در آن تاريكي كامل يك سفيدي بسيار كمي دارد، و بعد اين سفيدي - كه اين فجر صادق است - مرتب زياد مي‌‌شود؛ تا آنجا كه نزديك طلوع خورشيد مي‌‌‌‌‌شود، مي‌بينيم ديگر هيچ فرقي بين اين‌كه خورشيد كامل در آيد، يا كامل در نيايد نيست.

ايشان معتقد بودند كه اين خورشيد پر عظمت الهي يعني حضرت بقية‌الله (عليه السلام) كه ماسوي الله را نوراني كرده و مي‌كند؛ در كره‌ي زمين در حال بيرون آمدن است.

من به اين فكر مي‌كردم كه تا قبل از سال 1340 هجري قمري، در ايران (كه مركز شيعه بوده) مساجد يا مراكز مردمي به نام امام عصر (عليه السلام) نبود؛ حتي من در سال 1346 شمسي مكه بودم. به هر كدام از اهل‌سنت برخورد مي‌كردم وقتي مي‌‌‌‌‌‌‌‌گفتم من شيعه هستم و صحبت از امام غايب مي‌‌‌‌‌‌‌كردم، اكثراً نه شيعه را مي‌‌‌‌‌‌شناختند، و نه امام زمان (عليه السلام) را، و مردم هيچ توجهي به حضرت نداشتند مگر شيعيان كه در بيان اعتقاداتشان، تنها اسمي از آن حضرت مي‌‌‌‌بردند ولي اطلاعي از وضع ايشان نداشتند.

اما امروزه حتي امسال با پارسال فرق كرده است. قبلاً به يكي از مسؤولين گفتم: من آرزو دارم اين دعاي ندبه را در راديو بگذاريد، گفتند: مقتضي نيست، ولي حالا شرايط به شكلي شده كه اين برنامه ها را مي گذارند مثلاً برنامه “به سوي ظهور” پخش مي شود كه ان‌شاءالله اين كلمه‌‌ي “به سوي ظهور” از جانب خودشان الهام شده و روز به روز نور اين خورشيد بيشتر و بيشتر مي شود و نزديك است ان‌شاء الله جِرم خورشيد از افق بيرون آيد .

كوشش كنيد خود را آماده نمائيد فرصت كوتاه است و مهم اين است كه شما خودتان را بسازيد. و آماده طلوع جرم خورشيد باشيد.

معني انتظار اين است كه اگر به شما گفتند: “فردا صبح حضرت تشريف مي‌‌آورند يك دلهره‌اي داشته باشيد كه اي واي من هنوز خودم را نساخته‌ام.” اين جور باشيد، و همين امشب تا صبح سر به سجده بگذاريد و توفيق بخواهيد و درخواست كنيد و تنها حاجت‌تان اين باشد كه آقا حجة ‌بن الحسن ، جانم به فدايت ؛ اگر فردا صبح اعلام ظهور بفرمايي من با اين وضع روحي، با اين معصيت‌ها، با اين گرفتاري‌ها چه كنم؟ خوشا به حال جمعي از شما و خوشا به حال آن دوستاني كه من سال‌ها است آنها را مي‌‌شناسم ؛ به مراحل كمالات رسيده‌اند و خوب هم پيشرفت كرده‌اند. ولو هر چه علاقه‌ي ظاهري داشته باشند آن ها را ترك مي‌‌‌‌كنند و به خدمت حضرت مي‌‌‌رسند و ان‌شاءالله جزء مفقودين 1 مي شوند.

“تلا‌ش بيشتري لا‌زم است”

عزيزان، من در مدت عمرم - كه بيش از شصت سال عمر كرده‌ام - از همان دوران كودكي به دنبال تعظيم شعائر بوده‌ام، ولي اين كارها (چراغاني و اطعام) ولو اينكه بسيار خوب و پرارزش است و بايد باشد، اما به تنهايي كاري از پيش نمي‌برد. امام عصر (عليه السلام) به ياري شما توجه دارند، نه اينكه فكر كنيد ايشان نيازي به كمك من و شما دارند. حضرت بقيةالله (عليه السلام) اگر اراده بفرمايند در يك لحظه مي‌‌توانند همه مردم را از ياران خود قرار دهند وحضرت سيدالشهداء ‌‌‌‌‌‌در روز عاشورا قبل از اينكه در گودي قتلگاه بيفتد، اگر اراده مي‌‌كردند تمام مردم زمين به يك لحظه از بين مي‌‌رفتند. ولي مي‌‌دانيد چرا ائمه‌اطهار اين كارها را نكردند؟ چرا حضرت بقية ‌الله (عليه السلام) الان اراده نمي‌كنند كه تمام مردم صالح باشند و همه ولي او باشند؟ چون ما در اين دنيا آمده‌ايم كه امتحان بدهيم.

اين دنيا دار امتحان است. اينجا جايي است كه ما بايد خودمان را نشان دهيم. او معلم است و ما شاگرد. او استاد است و ما پيرو؛ ما بايد در راه تزكيه نفس كار كنيم و منتظر باشيم.

“از همين لحظه شروع كنيد”

انتظار يعني خودسازي، يعني شما از همين لحظه شروع كنيد كه خود را بسازيد و آنچه كه يك انسان خدمتگزار به امام زمان بايد داشته باشد شما هم داشته باشي. اين هدف انتظار است. فرض كنيد تعيين كردند كه فلان وقت حضرت ولي‌عصر (عليه السلام) تشريف مي‌‌‌آورند، كه من معتقدم ان‌شاءالله به زوديِ زود خواهد بود زيرا خداوند متعال در قرآن و امام صادق (عليه السلام) در دعاي عهد مي‌‌‌‌فرمايند: انهم يرونه بعيدا و نراه قريبا . يعني مردم خودخواه و خودپرست دنيا، ظهور امام زمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) را دور مي‌‌‌‌‌پندارند ولي ما آن را نزديك مي‌‌‌‌‌بينيم.

حتي آنهايي كه در مذاهب ديگر هستند كم‌كم دارند به فكر اين مطلب مي‌‌افتند. مردم دنيا حتي دولت‌ها دوست ندارند ظلم و ستم دنيا را در كام خود فرو ببرد ولي مي‌‌بينند اين كار خود به خود انجام مي‌‌شود و ظلم و جور دارد بر همه جا مسلط مي‌‌شود و تاريخ معتقد است كه اگر مردم بخواهند روي صلح و صفا و سعادت را ببينند، بايد حتماً يك مصلحي داشته باشند و بايد عدل و داد برقرار باشد و مردم در زير سايه آن زندگي ‌‌كنند.

لذا بعد از جنگ جهاني اول و دوم مردم دنيا به اين فكر افتادند كه مجمعي (سازمان ملل) تشكيل دهند تا از همه‌ي ممالك در آنجا جمع باشند و نگذارند اين همه ظلم به ضعفا بشود.

“بزرگترين ظلم به بشر”

اما چون آنها كمتر حقيقت را دريافته‌‌اند جلوي بزرگترين ظلمي كه امروزه به بشريت شده است و آن دوري از معارف حقه است را نگرفته‌اند.

اگر درِ خانه علي‌بن ابيطالب (عليه السلام) را نمي‌بستند و اگر رهبري مقتدر در بين مردم بود كه همه ظالمين را سركوب مي‌‌كرد، و اگر مردم، علاقه‌مند به علم و دانش بودند، وضعيت دنيا اين طور نبود. همه جا امنيت بود، عدالت و ثروت و همه چيز براي مردم بود. اگر امروز به همين قرآن كه معلمش امام عصر (عليه السلام) است عمل مي‌شد، دنيا اصلاح مي‌‌شود زيرا قرآن را تنها كسي مي‌‌فهمد كه به او خطاب شده و آنها پيغمبراكرم و ائمه معصومين(عليهم‌السلام) هستند كه مورد خطاب الهي هستند.

“شرط اصلا‌ح دنيا”

خدا شاهد است كه من اين مطلب را اثبات كرده‌ام كه اگر كسي به قرآن و دستورات آن عمل كند دنيا اصلاح مي‌‌شود. حتي مردم شيعه هم اگر انجام دهند بالاخره وضعيت‌شان تغيير خواهد كرد.

ولي متأسفانه تا امروز، يك روز هم نشده كه مردم به دستورات قرآن عمل كنند. حتي در ممالك اسلامي. لذا ظلم و جور همه جا هست و آن عشق و علاقه، آن محبتي كه مردم بايد به امام زمانشان داشته باشند، ندارند.

“اهميت رعايت ادب محضر امام زمان “(عليه‌السلام)

نكته‌ي ديگري كه بايد تذكر بدهم آن است كه بايد در مجالس‌تان ادب حضورِ حضرت را رعايت كنيد. اگر ما مسلمان واقعي باشيم، اعتقاد داريم كه حضرت بين ماست. بين ما يعني چه؟ يعني ايشان در اين كره‌ي زمين ماست. كره‌زمين ما مگر چقدر جا دارد؟ من در دامنه كوه عرفات، ناگهان به ذهنم آمد كه الان امام زمان در اين محدوده‌ي عرفات وقوف كرده‌اند. خدا مي‌‌داند مي‌‌‌‌خواستم از حال بروم كه در اين مكان محدود، امام زمان حضور داشته باشد، من هم باشم و محضر مباركش را درك نكنم و همين طور غافل باشم!

اگر اسباب زحمت براي بعضي‌ها نبود همان‌طور كه در حين تلاوت قرآن دو زانو مي‌‌نشينيد مي‌‌‌گفتم در حين خواندن مطلبي خطاب به حضرت هم، دو زانو بنشينيد پس خيلي مؤدب باشيد. اگر حضرت در مجلس باشند با وقتي كه نيستند ولي احاطه‌ي علمي دارند، چه فرقي مي‌‌‌كند؟ اي كاش ما اين جمله را مي‌فهميديم. شما ببينيد وقتي اسم حضرت بقية ‌الله (عليه السلام) را در حضور حضرت رضا (عليه‌السلام) مي‌‌بردند حضرت دست‌شان را روي سرشان مي‌‌گذاشتند و بلند مي‌‌شدند و مي‌‌فرمودند: “صَلَي اللهُ عَلَيه صَلَي اللهُ عَلَيه صَلَي اللهُ عَلَيه.”

 من بزرگاني را ديده‌ام كه تا اسم حضرت را در مقابلشان مي‌‌‌بردند مؤدب مي‌‌شدند.

حضرت بقية ‌الله (عليه السلام) آن وجود مقدسي است كه امام حسين و امام صادق (عليه‌السلام) درباره‌اش مي‌‌فرمودند: لَو اَدَركتُهُ لخَدمْتُهُ اَيامَ حياتي.11)

حالا شما كه حضرت حجة  ‌بن الحسن (عليه السلام) را درك كرديد، آيا امام شما نيست و شما در زمان او نيستيد؟ از وقتي كه حضرت عسكري(عليه‌السلام) به شهادت رسيدند، ايشان به امامت رسيدند. و مردم از آن زمان تا الان آن حضرت را درك كرده‌اند آيا شماها بالاتر از امام صادق هستيد كه حجة  ‌بن الحسن (عليه السلام) را درك كرده‌ايد و حال نمي‌خواهيد، خدمتگزار آن حضرت باشيد؟ شما شخصيتتان بالاتر است يا حضرت رضا (عليه السلام) كه در مقابل نام حضرت بلند مي‌‌شوند، مي‌‌ايستند و تعظيم مي‌‌كنند؟

خيلي حواسمان جمع باشد، من اين حرفها را امشب مي‌‌‌‌‌زنم و ديگر هم نمي‌گويم پس اين مطالب را به هم تذكر دهيد؛ گرچه در ارتباط روحي با ائمه ديگر، تواضع روحي مهم است و تواضع جسمي لازم نيست همانطور كه در برابر خداي تعالي تواضع جسمي لازم نيست اما در مقابل امام زمان (عليه السلام) چون در بدن ظاهري و در ميان ما هستند بايد از نظر بدني هم تواضع كنيم و فايده اين كار اين است كه توجه‌تان به حضرت زياد مي‌‌‌شود. حتي دعا خواندن براي حضرت هم با توجه باشد نه با آواز و آهنگ.

“اظهار محبت به حضرت ولي‌عصر(عليه‌السلام)

 به نفع خود ما است”

دعا خواندن براي حضرت همان اظهار محبت به وجود مقدس امام زمان (عليه السلام) و به نفع خود ما است مثل آنكه مي‌‌گوييم: اللهم اعذه من شر كل باغٍ و طاغ ... خدايا هيچ بدي به او نرسد خدايا همه دردهاي آقايمان به سر ما بخورد. هر چه مرض مي‌‌خواهد متوجه او باشد به ما اصابت كند. دائماً در اين فكر باشيد، تا به حضرت نزديك شويد.

پيامبر اكرم ;مأمور شد سه جمله در اين رابطه به مردم بگويد تا همه بدانند اظهار محبت به خاندان عصمت و طهارت(عليهم‌السلام) كه به عنوان مزد رسالت مطرح شده فقط براي آن است كه به اين وسيله، مردم راه خدا را گم نكنند و راهي به سوي پروردگارشان داشته باشند، توجه كنيد:

يك جا مي‌‌فرمايد: قل لا اسئلكم عليه اجراً الا المودة ‌ في القربي، يعني من مزدي از شما نمي‌خواهم مگر آنكه خاندانم را دوست داشته و به آنان اظهار محبت نمائيد. 2

در جاي ديگر مي‌‌فرمايد: قل ما سألتكم من اجر فهو لكم، بگو آنچه به عنوان اجر و مزد از شما خواستم كه به خاندانم محبت كنيد تنها براي منفعت خود شما است.3

سوم آنكه فرموده است: قل لا اسئلكم عليه من اجر الا من شاء ان يتخذ الي ربه سبيلا، يعني من مزدي از شما درخواست نكردم و آنچه گفتم كه به نزديكانم محبت كنيد تنها براي آن است كه راهي به سوي خدا براي رهروان راه حقيقت باز باشد.4

اگر كسي مي‌‌خواهد راهي به سوي خدا داشته باشد، محبتِ اين‌ها را داشته باشد.

“محبت انسان را عوض مي‌كند”

محبت، انسان را به محبوبش جذب مي‌‌كند و مي‌‌كشاند، و صفات محبوب را به طور خودكار در مُحِب به وجود مي‌‌آورد و به او منتقل مي‌‌كند. البته يك زمينه‌اي براي تزكيه‌‌ي‌نفس لازم است. بيداري از خواب غفلت، و توبه از گناهان، زيرا اظهار محبت به محبوب بدون استقامت در برابر گناهان اصلاً درست نيست يعني مثل كيسه‌اي سوراخ هر آنچه در آن بريزند بر زمين مي‌‌ريزد.

لذا انسان بايد اين دو سه مرحله را بگذارند تا موفق شود و الا محبتي كه يك روز باشد و يك روز نباشد، و محبتي كه در صراط مستقيم نباشد، اصلاً ارزشي ندارد.

“حضرت را باور كنيد”

آقايان، حضرت در بين ما هستند اگر قبول نداريد مي‌توانيد مشغول كارهاي دنيايي و بازي‌هاي آن شويد و اگر قبول داريد، حضرت ولي‌عصر (عليه السلام) آدم‌هاي حسابي را دوست دارند. لذا شب‌ها دو زانو بنشين (حضرت خواب و بيداري ندارد و اگر هم در خوابِ ظاهر باشد بيدار است) پس بنشين با امام زمانت صحبت كن و بگو: آقاجان من شما را خيلي دوست دارم. آقاجان دوست دارم شما را ببينم. كه اگر اجازه دادند چه بهتر وگرنه امام زمان تو پهلوي توست؛ “احاطَ بِكُل شيئيٍ علما”، به همه چيز احاطه علمي دارد اگر چنين نيستيد، پس اين زيارت خواندن شما و گفتن السلام عليك يا داعي الله، خطاب به آن حضرت يعني چه؟ منظور از اينكه به آن حضرت خطاب مي‌‌‌كني، چيست؟ اگر امام نشنوند كه اين خطاب غلط است. يك كسي به من مي‌‌‌‌‌گفت: نه، حضرت نمي‌شنوند بلكه ملائكه صداي ما را به آقا مي‌‌‌‌‌رسانند. گفتم: چطور شد كه ملائكه زودتر صداي ما را مي‌‌‌‌‌شنوند اما امامي كه همه چيز را مي‌‌‌‌‌داند نمي‌شنود؟! مگرخداوند متعال در قرآن كريم صراحتاً نفرموده: “و قلِ اعملوا فسيري الله عملكم و رسوله و المؤمنون” يعني اعمال شما را خدا و رسول‌خدا و مؤمنون فوراً مي‌بينند كه مؤمنون ائمه‌اطهار(عليهم‌السلام) هستند.

بعضي‌ها اين حرفها را مي‌‌زنند، كه مقام امام را پائين آورند. امام (عليه السلام) اراده‌ي قلبي ما را مي‌‌دانند. هر چه را خدا از ما اطلاع دارد مخصوصاً آنچه كه در گذشته بوده و الان هست همه را مي‌‌داند و خدا علم امام را كه در اين آيه فرموده تمام كارهاي شما را مي‌‌داند، هم‌رديف خودش قرار داده است.

“با امام زمانتان رابطه داشته باشيد”

بنابراين خيلي مقيد باشيد كه با امام زمانتان در ارتباط باشيد. يا ايها الذين امنوا اصبروا همه‌ي شما در حال صبريد. زيرا وقتي انسان بداند، امامي دارد كه از هر چيز اطلاع دارد ولي او را در عمرش نديده باشد و موظف باشد اعمالش را با توجه به اينكه آن حضرت اورا مي‌‌بيند، انجام دهد اين حالت، ظرفيت زياد و صبر و استقامت زيادي لازم دارد.

 صبر، نه اينكه در خانه بودن و زانوي غم در بغل گرفتن؛ بلكه صبر يعني بردباري در راه رسيدن به هدف‌ و پايداري و تلاش در برابر مشكلات. “و صابروا “ همچنين همديگر را وادار به صبر و استقامت كنيد خصوصاً جوان‌هايي كه عاشق امام زمانند ولي كم‌ظرفيت و كم صبرند و بدون گذراندن مراحل تزكيه‌ي نفس مي‌‌‌خواهند زود به مقصد برسند كه به آنها مي‌‌‌‌‌گويم صبر كنيد و استقامت كنيد، مرحله استقامت را بگذرانيد، بعد محبت را در خود ايجاد كنيد.

سپس مي‌‌فرمايد: “و رابطوا”، يعني رابطه داشته باش. يعني رابطه با امامي كه انتظار او را داريد، با او رابطه برقرار كنيد. از 133 آيه‌اي كه در مورد حضرت ولي‌عصر (عليه السلام) نازل شده يكي همين آيه است.

“راه اظها رمحبت به امام عصر “ (عليه السلام)

بعد مي‌فرمايد: و اتقوالله ... يعني تقوا پيشه كنيد، شايد رستگار شويد. پس تو كه امام زمان (عليه السلام) رادوست داري، از راه راست، از صراط مستقيم به او ابراز محبت بكن. صراط مستقيم چيست؟ صراط مستقيم يعني قرآن و خاندان عصمت (عليهم‌السلام) كه اعمالشان و رفتارشان، صراط مستقيم است. وقتي انسان مي‌خواهد به كسي اظهار محبت كند اگر راهش را نداند، همان ابراز محبت او به دشمني تبديل خواهد‌‌‌شد. چون روي حساب و برنامه نيست. مثلاً مطرب مي‌‌آوريم و آهنگ مي زنيم، كه اينها اظهار سليقه ماست كه ما ابراز مي‌‌كنيم به حضرت ولي‌عصر (عليه السلام) و خداي نكرده با اين كار با آن حضرت دشمني مي‌‌كنيم.

اما راه اظهار محبت چيست؟ راهش آن است كه آنچه خودشان دوست دارند انجام دهيم. در زيارت جامعه - كه بالاترين اظهار محبت به خاندان عصمت(عليهم‌السلام) است - مي‌گوييم: بابي انتم و امي و نفسي و اهلي و مالي و اسرتي يعني هر چه كه دارم پدرو مادر و جان و مال و خانواده‌ام همه اينها فدايت. پدر و مادر براي مسلمانانِ حسابي، خيلي عزيز است و جان انسان هم عزيز است، مال هم، عزيز است. ولي همه‌اش به فداي شما و اين را، هم مي‌گويند و هم عمل مي‌‌‌‌‌‌كنند.

“بشارتي به شما مي‌‌دهم و درخواستي از شما دارم”

من امشب يك بشارت به شما مي‌‌دهم و يك تقاضا دارم. بشارت اينكه ظهور، خيلي نزديك است. در احاديث و روايات كه انسان بررسي مي‌‌كند، مي‌‌بيند اين بشارت وجود دارد.

و اما درخواستي كه دارم؛ خدا مي‌‌داند كه اين چهره‌هاي نوراني شما را كه من مي‌‌بينم نشاط عجيبي پيدا مي‌‌كنم ولي يك غصه مي‌‌خورم كه چرا بايد اين غل و زنجيرها هنوز دست و پاي‌ بعضي‌ از شما را بسته باشد و شما را از امام‌زمانتان جدا كرده باشد. چرا بايد خودتان را به مقام عبوديت كامل نرسانده باشيد و چرا بايد شب و روز به فكر امام زمانتان نباشيد؟ اين هم واست ما.

“نيمه شعبان مهم‌ترين شب پس از شب قدر”

اميدواريم خداوند امشب به همه‌ي شما كمك كند و آن طوري كه از مجموع روايات به دست مي‌آيد ، شب نيمه‌شعبان تالي تلو شب قدر است. كه ان‌شاءالله بايد كوشش كنيد و بيشتر از گذشته به امام زمانتان متوسل شويد تا لباس تقوايي كه براي ماه مبارك رمضانتان مناسب باشدبرايتان بدوزند. لباسي كه همان صفات شايسته يك انسان است لباسي كه خياط آن امام زمان (عليه السلام) است لباسي از تقوا، گذشت، ايثار، فداكاري و ...

اميدواريم دوستاني كه در تهران زندگي مي‌‌كنند و بيشتر گرفتارند جدي‌تر كار كنند، تا ان‌شاءالله حضرت بقية ‌الله (عليه السلام) به آنها مدال افتخار ياورِ امام زمان بودن را عطا كنند.

 و السلام عليكم و رحمه‌الله...

1 - اگر او را درك مي‌‌كردم تمام عمر خدمتگزارش بودم. (بحارالانوار جلد 51 صفحه 148 حديث 22.)

2 - سوره شوري آيه 23.

3 - سوره سباء آيه 47.

4 - سوره فرقان آيه 57.